رضا هدایت

سی دی

rezahedayat — Fri, 27 Jun 2008 17:53:18 GMT

دروغ جرا؟ خدا شاهداست زدم تو گوش جناب سروان.شش ماه دستشویی تمیز میکردم. آنهم با دست. جمعه شب مالیدمش به صورت سر گروهبان گرفتمش زیر مشت و لگد مجبورش کردم کاسه را بلیسدگفتم صدایت در بیاید مختو با گه تلیت می کنم میدم به خوردت. ریدم به هر چه قانونه. رفتم پیش جناب سرهنگ گفتم مادرم مریض است. بروم؟ گفت نه. گفتم چرا؟ گفت نه. ارتش خانه ی خاله نیستت ارتش چرا ندارد. نصف شب از زیر سیمهای خار دار زدم بیرون. رسیدم به بستان. مترسک صورتش از سی دی بود. ایستادم. دلم آواز میخواست. شنیدم. ... از من نگارم... برگشتم. ... گل صد برگ به پیش تو فرو ریخت ز خجلت

و جلو تر ... دردم از یار است و درمان نیز هم... و هی تکرار تکرار تکرار... رفتم تا ته دهکده. درخت بود. باد بود. آب بود. سایه ها دراز .غبار گله .خرها خسته .خرمنجاه شلوغ . خیش. خاتون.... مرد خنزر پنزر. غروب. فالگیر.پارس سگها. عشق من از کاریز می آمد.سایه اش بر صورتم.نگاه در نگاه. بوی نرگس موی نرگس. چشم نرگس.نرگس زلف کجت عقرب قریبه به خدا حال من همینه . خوب شد م

11 سالگی من

rezahedayat — Sat, 21 Jun 2008 22:00:18 GMT

غروب نبود. ساعت آقا محمد دو ساعت جلو بود. هنوز آفتاب سایه دراز می کرد و ما دنبال سایه هایمان می دویدیم و نمی گرفتیمشان. گله همایون پشت سر گله اوسط به تبعیت از گله اقا محمد راهی آبادی بود. من بودم و الاغم که اسمش قطار بود که پوزه اش سیاه بود یال تا دمش هم یک خط سیاه که دو متر بود . هشت بره و بزغاله زیر سلطه من بودند ومن چوپان - با گرز پدر بزرگم که گفت: "الاغ را تو بیاور". غبار کوه شعبان کچل را پوشانده بود. خورشید داشت به زرینه می رسید. آبم را که خوردم گوسفندها را هم تشنه نگذاشتم. آقا محمد سگ هایش را بازی می داد. گورکن ها پشت سر هم مار بزرگی بودند. عمویم می گفت: "اینها دم هم را می گیرند. فکر نکن ماراند. اندازه گربه هستند. چشمشان کور است، شبیه هزار پا دیده می شوند". آقا محمد از تمام مردم آبادی داناتر بود مثلا. سر ساعت هم کلاه می گذاشت. یک ساعت پیش تر غروب را فریب می داد – با غبار سر رسیده از تندی رمه. اوسط و همایون همبازی بودند. همکلاس بودیم. چوپان شدیم. همایون شهید شد . گرگ به گله اش حمله کرد. ساده بود. اوسط سگ داشت. من عاقل نبودم. چماق داشتم چماق پدر بزگم که تاریخی بود. به گله گفتم: "نگران نباشید!" چون شما را نوح است کشتی بان چه غم دارید از طوفان من شما را رهبری می کنم به روستا و شما آسوده به طویله می روید من در قبال شما مسولم و رعایت امانت می کنم غم نیاورید به دل یا رو و راهتان را بروید در پناه حق و مسولیت من که راعی ام و حدیث را خواندم و دلداریشان دادم و گفتم آن چوپانهای بیچاره گوسفندهایشان را گذاشتند به امان خدا. حالا دارند دربه در دنبالشان می گردند. آن یکی از دور. و خندیدم با خودم وگفتم پسر تو نابغه ای کسی قدر تو را نمی داند. دهانش باز شده بود. باز باز باز. باز تر؛ گرگ بود. گرگ بود - آری. زبانم بند آمد. فهمیدم همایون نادان نیست. اوسط بی حواس نیست. آقا محمد ساعتش تنظیم نیست. غروب غروب است - گوسفندها این را می فهمند. گرگ آمد. آن گرگ با آدم درگیر شد. آن آدم من بودم. من از خر پیاده شدم. من داد نمی زدم. من دلم می خواست فریاد بزنم. من زبان نداشتم. من گرز پدربزرگم را بر گرده گرگ می کوبیدم. بر فرق سرش – چرا که شنیده بودم گرگ ها کله پوکند. زود می میرند. اگر بر فرقشان بکوبی. کوفتم کوفتم کوفتم. و جوی دو متری را پریدم پریدم. گرگ کرک انداخت. من نفس باختم. بی صدا ماندم – بی صدا. موشک از پشت بام شلیک شد. گرد پایش امید بود در دل من. عمویم نازل شد. گرگ در کنار الاغ ما را بدرقه کرد تا در خانه.

ماه

rezahedayat — Fri, 20 Jun 2008 19:54:32 GMT

درخت

دست بر دعا

مرغ پر پر زنان

انحنای ماه بی فتیله

گیاه

گواه آتشفشان

ماه گرفتگی

اخم توست بر جداره ی دلم

دیوار کوتاه و خرما بخیل

ما بی دخیل

خونابه از خنجر می چکد ماه هم قتیل

rezahedayat — Tue, 17 Jun 2008 16:55:18 GMT

هانیبال الخاص نقاش نام دار ایرانی که روایتگر تاریخ آشور است هشتاد سالگی خود را همزمان با نمایشگاهش در گالری الهه جشن گرفت در این مراسم تعداد کمی از شاگردان او حضور داشتند .الخاص نقاش مردم است و روایت تاریخ می کند به زبان تصویر وچنان کارش را با ادبیات امروز آمیخته می کند که گویی جوانی بیست ساله است الخاص روحیه ای طناز دارد که حاصل سر خوشی نقاشانه است برای او سلامت وتندرستی آرزو دارم . الخاص در این نمایشگاه گفت :شعری از بالای سرم پرواز کرد ها ی کو؟

دوست

rezahedayat — Wed, 11 Jun 2008 17:58:10 GMT

زلف بر باد نده

بید مجنون

چین نیاور به جبین

دریا

باد یار گذری ست

آه کاواندولی، ای رشته ی موی گیل گمش

rezahedayat — Sat, 07 Jun 2008 18:25:34 GMT

کرنلیا

شاهزاده ی ِ فیروز

هنرمند واقعی

در سکوت و آرامش

زد و خورد نداشت

کشمکش ها به نفع ارود بود

شاهنشاه با روم سازش کرد

هیروس سناتور به زندان رفت

کرنلیا زن پوبلیوس شد

جنگ فاریاسالیا

سازش با ایران

کتیبه

تنگه بولان و کوهستان های براهویی

شکار گوزن

شکار گراز

تسخیر مارگیانا، تراگیسنا

ضرب سکه

صفحه ی مسی در تاکسیلا

شاه موگا مانده بر کتیبه تاریخ

گستوس جدید

وارتا واسداس

فراآتیس هلاک شد

گستوس جدید یاری کمتر داشت

ایزیدورچارا – معتمد گایوس

از مشرق ِ زمین

علامت بارزی

دستگاه جاسوسی

کافی نیست

برج سنگی

کتیبه های منکشفه در پالمیر

سقوط سلوسیه

بنای تیسفون

تلاقی با برج سنگی

با

تاش گورگان

انحرافی طولانی

نواحی اراشوسیا

ری

همدان

زیگورات فراگوستا

نارنجی ها

سبزینه

طرحی زیبا

از کیف

آباژور

وسایل تزیینی

سنتی

و جدید

مجرد یا متاهل

فراگوستا یا آناپولینا

دیروز برج موریانه در پامیر

امروز آرکتایپ در بلاروس

نه

آناپولینا احتیاجی به زیگورات حقیر تو ندارد

مساله این است

آه کاواندولی، ای رشته موی گیل گمش

طول طناب ها را چگونه محاسبه کنیم
وقتی که کلاف شده اند؟

رشته ی کارمان را چگونه ببندیم

بی ریشه؟

گره ژوزفین خوب است

یا گره یاسمین؟

هیچکدام

گره دو پهلو

کیف کف دار را چگونه کور کنیم؟

کیف بی کف را چه؟

آه آه

معمای بشر

کیف دو رنگ

با تکنیک کاواندولی بافته می شود

فرزندان زمین

همین

مخنث ها

در روزگار بت پرستی

مخنث ها

موزیسین بودند

قصابه به دست و بوق نواز

ایقاع بود

رکبان را و قینات را

عزت المیلاء !

از چیست متروک این خانمان ها؟

ز وزیدن بادها و باران ها؟

مغنی بگو!

طویس بنی مخزوم

اسیر ایران بود

در چنگ موسیقی

و چنگ در چنگش

گرد و بیهوده

قیصر

با دو تیغ در دستانش

بر بلندای پارتنون

به تماشای دو شیر ایرانی

و هیرادیوس

که زنارش به آرواره حیوان بود

اوریانوس

با خشمی که در زیتون دیده بود

اوپاریون را فریاد کرد

زیستوس جهانگیر

رویش به روی مارسلیوس

نگاهش بر آسمان

جوزا بر عقرب بود

و هیرادیوس در چنگال شیر

گالیله هیات نخواند

که زمین گرد باشد

زمین از آغاز گرد و بیهوده بود

الهه ی خنجرهای کند

خنجر در کف

شیمبورسکا

ساغرت از سی گذشت

ولادیمیر

مرد داهی در دهکده جهان

جوزا به جنگل عقرب می ماند

بی رابطه ی نامکشوف شراگیم با اوفلیای معصوم

سندان به سنگر سپرده بودی سوار بر باد

سیمونه مارتینی

زمان می ماند بی من

بی تو

بی زمین

پنالتی نبود

rezahedayat — Fri, 06 Jun 2008 07:30:18 GMT

در را باز کردو دست انداخت زیر چانه اش مقنعه را درآورد آنرا آویزان کرد کش سرش را کشید وموهایش را باز کرد زیر لب غر میزد عینک ته استکانی کائوچوییش را برداشت چشمهای آبیش کوچکتر شده بود با پشت دست چشمهایش را ماساژ داد در حمام را باز کرد ونبست پاهاش را زیر آب سرد گرفت وشست صورتش را صابون زد ولیف کشید زیر لب غر می زد وهوای آلوده را به باد دشنام گرفته بود دستمال کاغی را برداشت و هر بار که روی صورتش می کشید نیم نگاهی هم میکرد که ببیند هنوز اثری از سیاهی هست یا نه؟پشت گوشش را پاک کرد رفت طرف یخچال قطره ای را برداشت وروی تخت دراز کشید سه قطره چپ و سه قطره راست و چند بار پلک زد چشمهایش سرخ شد از روی میز آرایش کرمی را بر داشت و روی دو دستش را نقطه گذاشت ودستهایش را به هم مالید و بو کرد و خود را رها کرد روی تخت پاهایش را از هم باز کرد دستهایش را برد بالا مشت کرد و آورد پایین ماهیچه های رانش را مالید و پایش را به دیوار زد نفسی تازه کرد وبه ساعت نگاه کرد بلند شد و به آشپز خانه رفت یک لیوان چایی ریخت ونشست روی کاناپه و لم داد در قفل در کلید صدا داد در باز شد .شام چی داریم و زن جواب نداد مرد کفشش را در آورد وکتش را انداخت روی مبل و نشست کنترل تلویزیون را برداشت ودکمه ۳ را زد رو به زن کرد و گفت یه چایی هم برای من بریز زن جواب نداد به تلویزیون خیره شد واز مرد پرسید کجا بودی؟مرد از جایش بلند شد آنتن را چرخاند ودوباره نشست شام چی داریم؟زن دوباره پرسید گفتم کجا بودی مرد به تلویزیون خیره مانده بود و جواب داد استادیو م ولی پنالتی نبود داور را خریده بودند میخوام ببینم تلویزیون چی میگه؟چایی بریز ببینم چی مگن زن بغضش را خورد از جایش بلند شد رفت توی اتاق دمر افتاد روی تخت و شانه هایش لرزید.

نمایشگاه نقاشی دکتر همایون سلیمی در گالری هور

rezahedayat — Fri, 23 May 2008 20:29:57 GMT

دکتر همایون سلیمی متولد 1327 تهران و عضو هیات علمی دانشگاه هنر است او از هنرستان میرک تبریز دیپلم گرفت سپس مدتی در بانک مشغول شد اما علاقه وافرش به نقاشی او را بر آن داشت که راهی کشور فرانسه بشود و در بزار پاریس لیسان گرفت و فوق لیسانس و دکترا را از سوربون در رشته زیبایی شناسی دریافت کرد تز دکترای او مقایسه تصویری است با بناهای ایرانی اعم از کاشی کاری و مجموعه بناها سلیمی معتقد است این تصاویر مجموعه خاطرات او از زادگاه مادری اش کاشان است سلیمی توانسته است با روح آرام خویش آشتی جدایی ناپذیری بین معماری ونقاشی بر قرار کند .او تا کنون 22 نمایشگاه انفرادی در ایران وخارج از کشور برگذار کرده و چندین جایزه بین المللی را دریافت کرده است سلیمی مدتی نیز به عضویت گروهی به نام "سن" در آمد وکارهای چاپی خود را به اقصی نقاط ارسال می کردند این گروه نمایشگاهی هم در گالری هور بر پاکردند .سلیمی علاوه بر نقاشی به پرورش درختچه های مینیاتوری (بن زای) هم مشغول است نمایشگاه نقاشی های دکتر سلیمی از امروز سوم خرداد تا 13 خرداد در گالری هور برپاست.

از سوم خرداد1381تا سوم خرداد1387

rezahedayat — Wed, 21 May 2008 12:43:18 GMT

جمعه ی ساکت جمعه ی متروک باد افتاده بود در گلوی ناودان و ماغ می کشید ابر سگرمه به هم آورده بود و آسمان رو ترش کرده بود و چشمش تاریک.می غرید .پرنده شاخه را رها نمی کرد بی بغ بغو و هراسان در زیر تگرگ تند رعد آسای آسیمه سر که به شیشه می کوفت ومست مست تلو تلو میخورد در دست باد.مرد ضربان اش تند تر وتند تر شد از پشت شیشه به خیابان نظر کرد برگ سبز درخت توت تکیده بود تیر تگرگ خورده بر سطح سیاه خیابان جان می داد مرد ترسید ودستش را روی قلبش گذاشت وگلویش را به بزاقی که در دهان نداشت گر داد پلکهایش تند تند آوار می شدند وتصاویرش را کات می کردند دلش گریستن می خواست خسته بود و وحشت داشت صدای تلفن شعله کشید تا ته گوشش و گران می نواخت شوم آهنگ بیگاه زنگ تلفن . سکندری رفت دو دستش را به دیوار کوبید سرش گیج خورد لیز بود پایش معلق زد وبا سر سرید روی تلفن گوشی را برداشت

الو

سلام

سلام بله بگو

کجا؟بیمارستان؟

پزشکی قانونی؟

خودش گفت تو زنگ بزنی؟

چاقوی لیزری مسعود؟

زنده است؟

خانه اش را؟

کجا می خواهد برود؟کجا؟

رحیم آباد ؟

پس کارش ؟

مادرش گفته ؟

خودش موافق است ؟

می برندش؟آمبولانس؟

سرش گیج می رود سیاه می شود چشمش تگرگ میزند می افتد به پشت می میرد کرم می زند پروانه می دهد پر می شود خانه اش از بو همسایه ها زنگ میزنند به پلیس ماهها گذشته است اما اشک گونه اش خیس خیس چون خیابان باران خورده

ورک شاپ نقاشی درساختمان صلح

rezahedayat — Sat, 17 May 2008 23:17:18 GMT

دکتر بهنام جلالی عضو هیئت علمی دانشگاه علم وفرهنگ

شاید امروز روز یا هفته هلال احمر باشه نمی دونم ولی فرهاد گاوزن از من دعوت کرد که در ورک شاپ شرکت کنم به بخانه صلح و من صبح امروز رفتم ساختمان صلح خیابان ولی عصر بالاتر از میر داماد نبش خیابان رشید یاسمی جنب بیمارستان خاتم الانبیا از در که وارد شدم پرسش بود وپرسش و خودم را مشغول کردم و بومم را بر داشتم و کارم را شروع کردم به نیت صلح اما فضا آکنده بود از جنگ وما شروع کردیم اچمد وکیلی وبهنام جلالی وخلیلی فرد زودتر رسیده بودند و روزبه زودتر بساط پهن کرده بود زاهدی هم آمده بود حقیقت شناس بساط می گسترد و من چایی می خوردم وقربون صدقه می رفتم واز دیدار و بوس وکنار متلذلذ بودم و کار را شروعیدیم وکارمندهای هلال احمر متعجب نگاه می کردند یکیشان جلیقه به تن کرد احمد خلیلی فرد را که داشت در نقاشی غرق می شد نجات داد اما احمد سمج بود وهی می رفت توی ...

بقیه اش را در ادامه مطلب ببینید