تبليغاتX
رضا هدایت
نقاشی ها و داستان ها و یادداشت ها
Balatarin
آوار غروب بر بالهای چیده ی کبوتر

روی دیوار

گربه تیز چنگ ونیم خیز

طوفان ترس

گلو می فشارد

روی فاجعه

پرده ی سیاه

لیک تا بامداد بیش نمی ماند پرده

حاشا ز قتلی که شب بر آن بگذرد

گربه به صحنه بر میگردد و درمانده میماند

 


+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم شهریور 1388ساعت 22:10  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
فغان

فغان

من افغانم

افغانستان

شیوا را به توپ می بندند بودا را به صلیب

طالبان می مویند

بر بالش پرنیان

مرگ گور است و گهواره

مرگ را و ما را


+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم شهریور 1388ساعت 20:25  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
نرم و آرام می نشینی

پر

معلق می مانی با نفس 



+ نوشته شده در  پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388ساعت 21:4  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
گاه دل پرسه میزند همین نزدیکی

زنگ می زند به حافظه

دنبال بهانه می گردد

 دل تنگ



+ نوشته شده در  پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388ساعت 20:57  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
گهواره بوی خون دارد

مرگ روی پل عابر راهگیری می کند

چراغها خاموش

بهار بی باران

ماه پشت ابر می تابد

کودک گریه اش را به صوت می نوازد

گربه چشمانش را با پشت دست می لیسد

در حضور سگ

سنگ روی سنگ لیز می خورد غلت میزند

 غبار گلو را می آزارد

سرفه آنقدر کوتاه است که گوش نمی بیند

بطری ها ردیف شده اند

آب غوره ها رنگ باخته اند

گیاه به گناه رویش معترف است


+ نوشته شده در  دوشنبه نهم شهریور 1388ساعت 21:36  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
شب خواب دیده بود که من می میرم

لب بسته مانده بود که بگوید یا نه؟

مرگ ناگریزش کرد که بگوی

بگوید که فردا می میری

 گفتم نگو

 نگو

 که می میری فردا

گفت و مرد و ....

 

من زنده ام و زنده

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم شهریور 1388ساعت 1:49  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
باران  چمنها را تازه می کند

خونها را می شوید

کبک ها یادشان میرود

 که

 که کلاغ نیستند

صبح

 اما همچنان صبح است

 مگرنه خروس؟

زمان که پیش و پس ندارد  به بانگ الاغ

دارد دوست الاغ من؟

مفتخرم که برنده اسکار شدی  سیلویا سالوانتورا

نه که ندارد

جاده باز است و دراز

بتاز بتاز بتاز


 

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم شهریور 1388ساعت 1:38  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
دستها رو به خورشید

 خورشید پشت به غروب ابدی می تابد مدام

مرگ گهواره را می گسترد

گهواره به دیوار می خورد

 مرگ سر شکسته

 ناله می کند

تسلیم تسلیم

 گههواره می لنگد می لولد

کودک می گرید

مردم مویه می کنند

عر عر می کند الاغ

کودک به خاک میرود لابلای لا اله الا الله

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم شهریور 1388ساعت 1:16  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
شب ما سحرگاهان پایان نمی گیرد

بیایید بنگرید

آنگاه که سپیده پرده بر می گیرد

بیایید بنگرید

برآمدن خورشید را

دژم

بر دنیایی سوخته

خروس صبح را گلو بریده اند

صیاد ستارگان کاکلی را کشته است

در پرواز به ضربه های پیاپی تیر

گروگانی مشت و دست بسته

درمانده

شلیک ها را می شمارد

بلبل خاموش گشته است

برای ابد

نفس تنگ آمده شرم آلود

از بی شمار دیدن مرغان شب شکار

در کار پاره پاره کردن هم

درخت شاخسار مرغان خویش را از دست داده است

پس برانید این روششنایی را

خاموش گردانید چراغ زندگیمان

هوا از ریه هامان بزدایید

گرسنگی از اندرونمان

آنگاهکه روز به تجاوز بر درهامان می آید

جنازه هایی زیباییم ما

جنازه هایی پاک و صیقل یافته

که آرزومند آنید

+ نوشته شده در  یکشنبه هشتم شهریور 1388ساعت 17:0  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
در حافظه ی من نیز

هستند پس مانده های موم

چهره هایی که ذوب می شوند

موزه ای همه از کابوس

از غبار و از گچ

بی هیچ گردگیر نمناکی

تا دوده از آن بر گیرم


+ نوشته شده در  یکشنبه هشتم شهریور 1388ساعت 13:4  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
تکیه داده ، موریانه زده

به این ستون نیمه استوار.

دوست می داشتم که دیگر آزاد نکنم

جز حرفهایی که بام ها بپراکنند

زیرا حتی بام گالی پوش نیز بدجوری سنگینی می کند

اگر جدای تان کند از کندوی شبانه.

حرف هایی

مشابه رفتار گل ها، آبی یا سرخ

مشابه عطرشان.

دیگر میلی به هزارتوها ندارم

نه حتی به دروازه ها

درست دیرکی در زاویه

وبغلی از هوا

پاها رها، جان رها

آزاد، دست ها و نگاه ها

پس سوگ شبانه

از آن زیرها آغاز شد.

+ نوشته شده در  شنبه هفتم شهریور 1388ساعت 21:4  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin

پلنگی و لنگی و لنگی  ملنگ          نهنگی و هنگی  نهنگی پلنگ

پری روی روی پری  روی روی            لب جو جوی لب جوی و روی


+ نوشته شده در  جمعه ششم شهریور 1388ساعت 21:59  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin

گل دست بینا به از روی گوش    نیاید دمادم ز اندر خروش

شب سگ سرای سپند روان      نگیرد به دندان خر بی امان

کلاهی که کفش حماری برد      چراغش کجا در هوا می چرد

   سیاهی که سندان سردابه بود           زکنجد برآرد غبار درود     

مدیری که دیری دری دلش              زلوله درآمد تب پر گلش

فرا روی بطری هوا ازقضا             پدید آمد از سنگ اسب فضا

کریمی که کرمش نمک می کشید        تن تندر از آسمان می پرید

زهد فون فتادند و شک بر دمید         ز طبل تهی تنبلی می طپید

چو ماهی که دستش  ز پنچرتهی        به خشت اندرون قبر سرو سهی

سرنگ سعادت لب دیو مرد            بخاری زمستان به اشتر سپرد

چو میخ از  دل گل برآسود زود      به سیدی سیاهی  سروری وجود

زکفش خدنگ عاشقی رفته بود        شب آتش به دندان و خر غرق دود

کف پشت گیتی پر از جوش ریگ          مدادی بر آمد به گیتی که دیگ

مربای مرگی گرازی گریز             سر سوزن و شیشه ها در ستیز

تن تابناک ترنم کلاه               به تنگ آمد از کشمش روسیاه

نگاری که گاری شکاری کند          نباید به خنجر بخندد شماری کند

چراغی به راغی که داغ است دار              نماید دل بیدمشک از یسار

نطنزی به طنزی طراز تموز              شکافد  ز گیتی لحافی بدوز

+ نوشته شده در  پنجشنبه پنجم شهریور 1388ساعت 15:59  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
گم می شوم

کوچه تاریک نیست راه باریک نیست


+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم مرداد 1388ساعت 18:24  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
دردم نهفته به ز طبیبان مدعی

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم تیر 1388ساعت 11:7  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
دستم نمی رسد به دامان طبیعت

دامان تو  نیز / نه /با حکم شریعت

بگذار غبارم بنشیندت به دامان

مفشان مرا قسم به آن طبع منیعت


+ نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388ساعت 0:8  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin

دلبرا چرا هر روز هزار بار زمن قهر می کنی

بیچاره اشتر مرا چرا به پنبه نهر می کنی

من ساکن سرای سکون دهات سکوت و تو

از من چرا تقاضای هیاهوی شهر می کنی

ماسیده خنده در دهانم حدود هفته ای ست

شیرین تر از آنی که چننین تلخ چهر می کنی

قسم به روح کبود کلاغ پیر در درخت گردو

با روی خوش مرا علامه دو دهر می کنی

بهار می آید به خانه ام با بوی روی تو ولی

چکار می کنم من که جامم پر از زهر می کنی

گوشواره مگر نساختم تو را از هلال ماه نو

دنبال نخود سیاه چرا مرا روانه شهر می کنی

من اعتقاد ندارم به جنبل و جادو به خدا

ولی تو با نگاه غضبناک مهربان  سحر می کنی

همچون کویر و لوت و امثالهم خشک و بی گیاه

با قهرت عاقبت این دو چشم مرا بحر می کنی

فصل بهار و بارانهای پی در پی نشانه ای ست

از آنکه تو برای همیشه با قهر قهر می کنی


+ نوشته شده در  جمعه هجدهم اردیبهشت 1388ساعت 12:47  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
زندگی سه نقطه دارد

تولد دو نقطه

مرگ نقطه سوم است




+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1387ساعت 19:46  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
من و نازی

حسین پناهی

سلام

خداحافظ

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اسفند 1387ساعت 11:28  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
پشت شیشه

گنجشک زیبا

           با حنجره ظریفش

                      می خواند

چیو       چیو       چیوووو

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اسفند 1387ساعت 11:26  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
آوار شد
        بر گلوی شعر
                        مرگ
آفتاب
      طلایه دار شب
      در سوگ شاعر
                           شعر
                               درویش
مکث زمین

 آهی  سرد

             سرود در هیئت باد
لابلای شاخه زیتون
در بوی باروت تیر تازه شلیک شده
بر بام بی خانمانی
پاشید
عطر دهان درویش
بذر بدیع شعر

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی و یکم مرداد 1387ساعت 12:6  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin

بود چوپانی به صحرا نغمـــه خوان         کز صدایش کر شدی گوش جــهان

گوسفندان چون غلام اندر پــی اش          عاشق آواز نــــــــاز هی هی ا ش

بود یک سگ هم نگهـــــــــبان گله          زرد وریقـــــــو نابــفرمان ویــــله

از کلوخ عو عو بیامد نی زســـگ          آب بودش جای خون گویا به رگ

گفت چوپان نارمت هـــــمراه خود          تو نداری غـــیرت اینقد ٬یک نخود

سگ بگفت عوعوکنم چون بیدلیل؟         ای پناهم بر خـــــدای بی بدیــــــل

گر نمی خواهی نمی آیم دگـــــــــر          رو به بازار و سگـــی دیگر بخر

خرنیــــم  من بیخودی عوعو کنم           در بیابــــــــــــان خدا تک دو کنم

نیست خیرت جان من شر دور دار          نیک وبد دیدی زما مســـــتوردار

میروم ســـــــر در بیابان می نهم           گر بمانم پیش تو پس ابلـــــــــــهم

رفت وچوپان هم بشد تنها و تک           اوفتاد از کار خوددرریب و شـک

اینکه گفتم مصلحت بوداینزمـان؟           یـــــا اگر می گفتمش اندر نهــان؟

گوسفنــــــــدان را نگهبان بود او           قیمتی٬ چون لعل و مرجــان بود او

لیک آمد این ندا از جـــــــان وتن          تیر رفــــــــته باز ناید ٬زرنــــــزن

گفت باید چاره ای دیگر کنـــــــم          روز خود را جور دیگر ســـــر کنم

گرگ گرگ گویم که مردم سررسند        شوخی است این ارچه باشد ناپسند

پس برآورد از گلو ای وای گرگ          گرگ خونخوار آمده ٬گرگ بزرگ

قد رعنا٬ موی زیبا٬ چشــــــــم زاغ         گوسفندان را دریـــــــــده این الاغ

سگ برفت وبر دلــــــم بنهاد داغ          سگ عصایم بود نک گشتم چلاغ *

مردمان از کوی وبــــــرزن آمدند          لخت وعور وجامــــــه برتن آمدند

کس ندیدآنجا خبراز گرگ ومًرگ          زانچه چوپانش همیخواندی سترگ

قهقهه چوپان رها دردشـــــــت بود         آبرویش پیــــش مردم رفــت زود

غم درونش لانه کرد ومی فســـرد         روز تا شـب، ریگها را می شمرد

پس به گرگان نامه ای بنوشت زود         مر شما را صد سلام وصد درود

من منم چوپان صدها   گوســــــفند         گشته ام از صاحــبانشان نک نژند

باد تــــــــــا گرگان به  چشمم پانهند        گوســــــــفندان بردرند و برجهند

بلکه آن نامـــــــــــردمان گیرند پند         آب گردد دردل من کله قنـــــــــــد

من از آنان همدمی می خواســــــتم          اینچنین ازهجر ســـــگ می کاستم

مرحمت فرموده ومهـــــــمان شوید          بعدآن هرجا که می خواهی رویـد

پیر گرگان نامه را بگشود وخوانــد          برزبان٬ نام خدا را نیــــــــک راند

تک تک گرگان به پیش خود بخواند         حامل نامـه کنار خود نشا نــــــد

بهر گرگان نامـــــــه را ازبر بخواند         پـیر بود اما به دم گردو شکانـــــد

گفت یاران مژده   مژده    هلهـــله          خوان رنگیـن بادمان با این گـــــــله

پس نماز شـــــــکر٬ اول واجب است         هر که با این میهمانی راغب است

جمع گرگان یکسره سر در سجــود          بعد از آنهـم شوخی وگفت وشنــود

تی تی وتــــاتی کنان تا وعده گــــاه          ورد لب بود ای خـــــدا وای الــه

رفت چوپان گوسفندان بی پنـــــــــاه           دشـت وصحرا شد مثال قتلــگاه

بی مروت گرگ قاتل روسیــــــــــاه         بر دریده گوسفنــــــــــدان بی گناه

رفت چوپان پیش مردم با فغــــــــان         اشک ریزان بر سر وبر رو زنان

گفـــت آمـــــد گرگ آمـــــد  بردرید         من دروغـــگویم؟ شما خیلی خرید

کس نیــــــــامد سوی من یاری نبود          کارگر این گریِـــــــه وزاری نبود

گله را خوردند ورفتـــــــند ای هوار         گشته ام من بی شکیب وبی قــرار

لیک در دل شاد وخــــندان می نمود         گر چه درظاهر مصیبت می سرود

پیش مردم ار شکایت می نمــــــــود          در دلش می گفت بر گرگان درود

زان پس آن مردم بگفتند این بــــدان         گر دروغی هم شنیدی راست خوان

سی گذشت از سال وآن چوپان بمرد         دار دنیا را به فرزندان سپـــــــــرد

بر سر قــــــــبرش نوشتند این سخن         نـور باران گورت ای مشـک ختـن

اسوه بودی بهر ما ای راستــــــــگو         هر چه می خواهد دل تنگت بــــگو

پا نوشت: بنا به ضرورت شعری واژه داغ با چلاغ هم قافیه شده است .در بعضی نسخ نامنکشف چلاق نیز نوشته شده است.
چنانچه مستحضر هستید در جلد ششم باب الادب الانواع بخش متکاثرات فی مقاولات الامم این واژه را ذوالمنظورین خوانده اند که گناهش به گردن راوی. البته مراد درک مطلب است چندانکه سولاخ و سوراخ یک معنی از آن مستفاد میشود ایضا دیوار و دیفال /کلید و کیلیت/ سفره و سرفه/قفل و قلف و جدیدا گلف البته نه از نوع ورزشی اش٬ بلکه ماشین. از به کار بردن کلمه ماشین حمل بر خودخواهی نشود شما شین خواهش می کنم.
 وصیت می کنم منظومه را با سوز وآواز بخوانید که دوای درد گلو ومنخرین است.  والسلام

سرنوشت:هر کسی سر نوشت خودش را دارد.

ته نوشت: نقطه

   

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم مرداد 1387ساعت 5:3  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin

فصیح
شیوا
بلیغ
گویا
دوستت دارم
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387ساعت 21:14  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
نمایش عروسکی باد وبرگ

بر پرده زرد خانه ام

هر روز

تا اذان ظهر

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم تیر 1387ساعت 11:20  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
به دعا

بدهکار نیست

گوش مرگ

 

                       

 


 


 

       


 


 

                

                         

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

         


 

                                                   


 

  

 


 

 


 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و یکم تیر 1387ساعت 22:19  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
تیمور رفت / ترنج را باخود برد
غم سر رسید / شادی مرد
گوسفندی ساکت به نام مرگ
سایه ی همسایه را هم خورد
 
+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم تیر 1387ساعت 0:0  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
درخت

دست بر دعا

مرغ پر پر زنان

 انحنای ماه بی فتیله

گیاه

گواه آتشفشان

ماه گرفتگی

             اخم توست بر جداره ی دلم

دیوار کوتاه  و خرما بخیل

ما بی دخیل

خونابه از خنجر می چکد ماه هم قتیل

+ نوشته شده در  جمعه سی و یکم خرداد 1387ساعت 23:25  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
زلف بر باد نده

                   بید مجنون

چین نیاور به جبین

                         دریا

باد یار گذری ست

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 21:28  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
درخت پشت پنجره کهیر زد

کهیر روی شاخه ها نفیر زد

سبز شد تنش نمود درد دل

بوسه ها شکوفه بر کویر زد

+ نوشته شده در  پنجشنبه پانزدهم فروردین 1387ساعت 21:7  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
خوابم برد در دست باد

دلم لرزید  در پای بید

تنم تندیس شد از ترس

مبهوت در نگاه هیاکل

از در در آمدی من از خود به در شدم

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386ساعت 2:38  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
 

من برادرت نیستم

من دوستت دارم

من خودم هستم

تو خودت نیستی

مادرت هستی

و آب نبات می خوری

من فرهادم

تو شیرینی

وشیرینی تو عاریتی است

من کوه می کنم

وتراشه هایش را در دیده ام می بینی

 تو تصویر می شوی روی دیوار

ولی تو شیرینی من ناشیرین

برو به  سلامت

من سیزده سال دارم

سن من قانونی نیست

من نمره کفشم کوچک است

خانه ندارم در یوسف آباد

دهانم بو می دهد هنوز

من گمگشته ام

یوسفم به خدا

به پدرم یعقوب بگویید که من دیوانه شده ام

من انگشتر می خواهم از گل

گلهای ریز

ریز ریز

من مادرم هستم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386ساعت 1:7  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
آبی سیاه سفید
چشم
موی
روی
راه میرود زیر باران
با هیئتی سیاه
در قرمزی چتر

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1386ساعت 2:46  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin

صبح

بهار

نسیم

سرو

سایه اش تیره روی چمن

سبز

سرخ

زرد

بنفش

رنگ زمین

فواره در فوران بود

تا اوج

چون عشق

نم نم می بارید

ریز ریز

چون گل

گلوی من

از چشم

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386ساعت 22:53  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin

رایت ما را نمی جنباند

                         باد

دل ما را نمی لرزاند

                         ترس

چرا که نه بیدیم

                  نه باد به دست

هیاکلمان از سنگ نیست

افشره ی آبیم

سرگشته در سرزمینی خشک

نای باریدنمان نیست

بغض بارانیم

               گرفته در گلوی کودک

                                           که نانش

                                                   آلوده دندان ددان

مام مان مهمانمان می کند به چرکابه

                                           بی که نا خلف باشیم

خنجر بر خروسخوان ننهاده ایم

                                     داس در گلوی دوست

                                     نیش بر جگر خسته ایم

مبادا گلویمان در ارتعاش متورم بغضمان

تمنا بکند  دشمن را

                      آب

ما سر افکنده از آنیم

که چشم کودک دشمن را ننگریم ودشنامش

باب معرفت موسیقایی کلام

                                 نگشاید

دست و دستار را

                    گروگان گرفته اند

به بهای بودن برگی در باد

که هنوز زیستن دارد سبزینگی ش

ما به باد ندادیم

در دریاش افکندیم     

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و یکم اردیبهشت 1386ساعت 22:12  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
در پناه مهر گیاه

دست به دامن غبار

روی هلال قوس قزح

                        قل می خورم به غروب

خیس خیس

از نگاه بهار لابلای دلی که از سنگ است

با دو چشم

پل میزنم از پرانتز باز تا پرانتز بسته

                                        نام تو را

گل می ریزد زباغ

گل می ریزد زباغ

   

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم دی 1385ساعت 13:52  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
ساز دهن از سوز دلم گفت          غمهای دلم را به نتی/ رفت


دارد دل من جنون مجنون        چون کوه غمی را به نمی/ سفت

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم دی 1385ساعت 7:9  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
خر نشو

اسب

وحشی نباش نا نجیب

حرمت تاریخی تو نجابت است

وحشی

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم دی 1385ساعت 2:0  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin

خنجری خیس این گونه تلخ

کام

مثلثی به ضرب خمپاره ای پاره پاره می شود

شبچره شارعان

شنگرف شعر را و شعوررا

شبنم باران می کند

ومرگ

ناقوس به دست

به دیوار

در

دست می کشد

کشت آخر را

کاش کاش کاشکی

کام نمی داد درد

ودروغ دریوزه اعتدال نبود داوران را

من بی من من زیستن تمنا نمیشد درماندگان را ودست در دریچه ای نبود

نامش شرم

نانش خون

وخنجر خنزیز

خیشینه نمط تمنا را تدبیر

تکثیر سلاح سیرین سرود سرد نبود

ودرد داس سگال سگ در گلو نمی نهاد

مرگ مردانه می آمد

بی داس یا دستک

+ نوشته شده در  شنبه چهارم آذر 1385ساعت 22:56  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
مار در خانه و مابیماریم

رفته بر دار ولی بیداریم

روزگار اذیت وآزار دهد

ما از این موهبتش بیزاریم

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم مهر 1385ساعت 13:45  توسط رضا هدایت  | 

Balatarin
وقتی خدا حافظ به من گفتی ورفتی

کوبید بر طبل سکوت سینه ام غم

من غرق در دریای اندوه جدایی

با موج یادت خاطراتم گشت همدم

گویا که روح عشق تو همزاد من بود

کاینگونه هر دم بر دل من چنگ میزد

شاید به سر منظور ازار دلم داشت

کاین شیشه را بی وقفه ای با سنگ میزد

با پتک همت سد بیتابی شکستم

شاید کویر دیده ام سیراب گردد

وز زمزمه پردازی اشک محبت

طفل لجوج یاد تو در خواب گردد


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه سی ام شهریور 1385ساعت 8:57  توسط رضا هدایت  |