این آخرین پست امسال است برایتان شادی و سر فرازی آرزو دارم

کشور هلند به خاطر دشتهای وسیع وزیبایش جذاب ودیدنی است این کشور زاد گاه هنر مندان بزگی چون رمبراند  وونگوگ بوده است شهر آمستردام با اینکه خیلی بزگ نیست ولی دارای موزه های متعدد ودیدنی است آبراهها از جذابیتهای این شهر است مردم این شهر عموما با دوچرخه رفت وآمد می کنند وچنانکه کف خیابانها گواهی میدهد مردم این شهر علاقه وافری به آدامس دارند متاسفانه نتوانستم از موزه ها عکس بگیرم بنابر این بسنده می کنم به همین چند عکس . 

در پاريس ديداري داشتم با رضا يحيايي كه از هنرمندان خوب كشورمان است كه ساكن پاريس است يحيايي تحصيلات خود را در رشته نقاشي در ايتاليا به پايان رساند او كه از اهالي خون گرم بابل است با آغوش باز پذيراي ما شد وبا او در روستاي ژيورني به ديدن موزه كلود مونه رفتيم وحظ بصر برديم .رضا يحيايي همه فن حريف است هم نقاشي مي كند هم مجسمه سازي وهم شيشه گري وخانه اش در روستاي ژيورني ديدني است او تمام خاطرلت كودكي خود را با اشيائ پيرامونش حفظ كرده است رضا يحيايي از دست ژاك شيراك نشان افتخار گرفته است و وجودش  را در پاريس مايه افتخار دانسته اند .كارهاي او را در پاريس بر روي كارت تلفن و كارت مترو چاپ كرده اند واز آن تمبر ساخته اند.يحيايي مردي مهربان وخون گرم است كه هنوز با لهجه شيرين بابلي حرف مي زند واز مهمان نوازي چيزي براي ما كم نگذاشت.تصاويري كه مي بينيد از خانه او وموزه كلود مونه است.

برای دیدن عکسها  روی ادامه مطلب کلیک کنید

نمایشگاه عکس کردی در گالری نیکول

گروه روژاوا متشکل از هانا کامکار و هیوا پاشایی و کامران شریفی با عنوان عکس کردی برگذار شد این عکسها در بر گیرنده زندگی مردم کرد ومناظری از کردستان است .اما واقعیت قضیه این است که این نوع دیدن دیدنی معمولی وعادی است وچنان می نماید که بسیار عجولانه واز سر احمال وناچاری بوده است به گمانم گروه باید بر روی یک تم مشخص کار می کردند تا توان ارائه تصاویری نابتر داشته باشند

پیکرپاک فریدون مام بیگی نقاش توانمند کشورمان امروز از مقابل موزه هنرهای معاصر تشییع شد مام بیگی عضو هیئت علمی دانشگاه هنر بود که تحصیلاتش را در ایتالیا به پایان رسانده بود وعمرش را در راه آموزش به دانشجویان از کف داد باعث تاسف بود که جمعیت بسیار اندک بود  شاید عمده دلیلش زندگی بی هیاهوی او بود وحضور کم او در مجامع جنجالی از این هنر مند فرهیخته خصوصا با بیماریی که در این سالها گریبان گیرش بود مردی منزوی ساخته بود وکمتر کسی سراغش را گرفته بود عزت نفس و همت وطبع بلندش دست مایه زندگی وآثارش بود مام بیگی چندین جایزه بین المللی داشت از جمله مدال طلای نقاشی ایتالیا اما «چنان تواضعی داشت که هرگز در پی نان گرانمایه وجودش را هزینه نکرد روحش شاد ویادش جاودان باد.

علی دهباشی

بعد مدتها دوری یوسف گمگشته به دیدارم آمد کفشهایم بوی پیراهن یوسف میداد دستهایم رنگ میلک داشت و دلم هوای رحیم آبادی که ساعد باشد فرجی حاصل نشد که محسن را ببینم که دخترش هنوز از من نمیترسد