نقاشی ها و داستان ها و یادداشت ها

غروب نبود. ساعت آقا محمد دو ساعت جلو بود. هنوز آفتاب سایه دراز می کرد و ما دنبال سایه هایمان می دویدیم و نمی گرفتیمشان. گله همایون پشت سر گله اوسط به تبعیت از گله اقا محمد راهی آبادی بود. من بودم و الاغم که اسمش قطار بود که پوزه اش سیاه بود یال تا دمش هم یک خط سیاه که دو متر بود . هشت بره و بزغاله زیر سلطه من بودند ومن چوپان - با گرز پدر بزرگم که گفت: "الاغ را تو بیاور". غبار کوه شعبان کچل را پوشانده بود. خورشید داشت به زرینه می رسید. آبم را که خوردم گوسفندها را هم تشنه نگذاشتم. آقا محمد سگ هایش را بازی می داد. گورکن ها پشت سر هم مار بزرگی بودند. عمویم می گفت: "اینها دم هم را می گیرند. فکر نکن ماراند. اندازه گربه هستند. چشمشان کور است، شبیه هزار پا دیده می شوند". آقا محمد از تمام مردم آبادی داناتر بود مثلا. سر ساعت هم کلاه می گذاشت. یک ساعت پیش تر غروب را فریب می داد – با غبار سر رسیده از تندی رمه. اوسط و همایون همبازی بودند. همکلاس بودیم. چوپان شدیم. همایون شهید شد . گرگ به گله اش حمله کرد. ساده بود. اوسط سگ داشت. من عاقل نبودم. چماق داشتم چماق پدر بزگم که تاریخی بود. به گله گفتم: "نگران نباشید!" چون شما را نوح است کشتی بان چه غم دارید از طوفان من شما را رهبری می کنم به روستا و شما آسوده به طویله می روید من در قبال شما مسولم و رعایت امانت می کنم غم نیاورید به دل یا رو و راهتان را بروید در پناه حق و مسولیت من که راعی ام و حدیث را خواندم و دلداریشان دادم و گفتم آن چوپانهای بیچاره گوسفندهایشان را گذاشتند به امان خدا. حالا دارند دربه در دنبالشان می گردند. آن یکی از دور. و خندیدم با خودم وگفتم پسر تو نابغه ای کسی قدر تو را نمی داند. دهانش باز شده بود. باز باز باز. باز تر؛ گرگ بود. گرگ بود - آری. زبانم بند آمد. فهمیدم همایون نادان نیست. اوسط بی حواس نیست. آقا محمد ساعتش تنظیم نیست. غروب غروب است - گوسفندها این را می فهمند. گرگ آمد. آن گرگ با آدم درگیر شد. آن آدم من بودم. من از خر پیاده شدم. من داد نمی زدم. من دلم می خواست فریاد بزنم. من زبان نداشتم. من گرز پدربزرگم را بر گرده گرگ می کوبیدم. بر فرق سرش – چرا که شنیده بودم گرگ ها کله پوکند. زود می میرند. اگر بر فرقشان بکوبی. کوفتم کوفتم کوفتم. و جوی دو متری را پریدم پریدم. گرگ کرک انداخت. من نفس باختم. بی صدا ماندم – بی صدا. موشک از پشت بام شلیک شد. گرد پایش امید بود در دل من. عمویم نازل شد. گرگ در کنار الاغ ما را بدرقه کرد تا در خانه.

+ نوشته شده در یکشنبه دوم تیر 1387ساعت 1:31 توسط رضا هدایت برود به بالاترین:

هانیبال الخاص نقاش نام دار ایرانی که روایتگر تاریخ آشور است هشتاد سالگی خود را همزمان با نمایشگاهش در گالری الهه جشن گرفت در این مراسم تعداد کمی از شاگردان او حضور داشتند .الخاص نقاش مردم است و روایت تاریخ می کند به زبان تصویر وچنان کارش را با ادبیات امروز آمیخته می کند که گویی جوانی بیست ساله است الخاص روحیه ای طناز دارد که حاصل سر خوشی نقاشانه است برای او سلامت وتندرستی آرزو دارم . الخاص در این نمایشگاه گفت :شعری از بالای سرم پرواز کرد ها ی کو؟

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1387ساعت 20:26 توسط رضا هدایت برود به بالاترین:

نمایشگاه نقاشی دکتر همایون سلیمی در گالری هور

دکتر همایون سلیمی متولد 1327 تهران و عضو هیات علمی دانشگاه هنر است او از هنرستان میرک تبریز دیپلم گرفت سپس مدتی در بانک مشغول شد اما علاقه وافرش به نقاشی او را بر آن داشت که راهی کشور فرانسه بشود و در بزار پاریس لیسان گرفت و فوق لیسانس و دکترا را از سوربون در رشته زیبایی شناسی دریافت کرد تز دکترای او مقایسه تصویری است با بناهای ایرانی اعم از کاشی کاری و مجموعه بناها سلیمی معتقد است این تصاویر مجموعه خاطرات او از زادگاه مادری اش کاشان است سلیمی توانسته است با روح آرام خویش آشتی جدایی ناپذیری بین معماری ونقاشی بر قرار کند .او تا کنون 22 نمایشگاه انفرادی در ایران وخارج از کشور برگذار کرده و چندین جایزه بین المللی را دریافت کرده است سلیمی مدتی نیز به عضویت گروهی به نام "سن" در آمد وکارهای چاپی خود را به اقصی نقاط ارسال می کردند این گروه نمایشگاهی هم در گالری هور بر پاکردند .سلیمی علاوه بر نقاشی به پرورش درختچه های مینیاتوری (بن زای) هم مشغول است نمایشگاه نقاشی های دکتر سلیمی از امروز سوم خرداد تا 13 خرداد در گالری هور برپاست.

+ نوشته شده در شنبه چهارم خرداد 1387ساعت 0:0 توسط رضا هدایت برود به بالاترین:

نمایشگاه نقاشی های استاد فرشید ملکی در گالری هفت ثمر

دنیای بی رحم سرمایداری و غول اقتصاد امروزه تعیین کننده منش ورفتار آدمی است وخودرا ارباب انواع می داند اما در این میانه گروهی هرگز تن به تسلیم نسپرده اند و همچنان باغی و عاصی عرصه ترسیم اندیشه های خویش را دارند فرشید ملکی از این آدمهاست که اطاعت هیچ نمی کند و گرانمایه متاع وجود را به پای سفله نمی ریزد سالهاست که کارهایش را دنبال می کنم و هر بار حرفی تازه دارد با واژگان خودساخته اش ملکی در کارهای اخیرش دنیایی را تصویر می کند که از چند زاویه قابل دیدار است رجوع او به فرمهای پیشینش ثبت واسرار به دنیای درونش است او فرمهایش را به خوبی می شناسد وبه راحتی تبدیلشان می کند به هر آنچه می خواهد ملکی انگار نگاهی کوبیستی دارد ودر آن واحد چندین نمایش همزمان دارد از انسان واره هایش و همه موجوداتی که می شناسد ملکی افراد اچتماعش را می شناسد و دستمایه کارش همانهایی هستند که می شناسد مهر وعطوفت در کار او موج می زند و هراسش را از نابودی ویژگی های انسانی نمایش می دهد و گاه طنزی نیز در کارش نمایان می شود که بسیار ظریف است وپنهان که لابلای خطوط خشک وخشن پنهان میشوند واین نیز از توانایی روح اوست واحاطه اش به تصویر که علیرغم تیز بودن خطوط انعطافی عاشقانه بر کارش حاکم است ودلنشینش می کند لایه های پنهان ودرهم تنیدنهای هوشمندانه کارهایش را رمز آلود می کند ومداقه ای عمیق می خواهد برای رمز گشایی آثارش آنچه مسلم است و در کارها پیداست تغزل و عاشقانه بودن است و رضایتی که خالق آثار را به وجد می آورد و بیننده را شریک می کند .

با دیدن کارهای استاد ملکی یاد این بیت از شعر حافظ افتادم:

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود زنهار از این بیابان وین راه بی نهایت

شب دكتر امير هوشنگ كاوسي

مجله بخارا با همكاري انجمن دوستي ايران و فرانسه شب دكتر امير هوشنگ كاوسي را دوشنبه هفتم خرداد ماه در خانه هنرمندان ايران ساعت 5 بعد از ظهر برگزار مي كند.