ما کسی را نمیشناسیم کسی هم مارا استاد محمد ابراهیم جعفری میگفت از عثمان پرسیدم بتهوون را میشناسی ؟گفت او مرا می شناسد؟ومن متحییر ماندم از این پاسخ وگفتم وا حسرتا که ما در پی دیدن آنانی هستیم که هرگز ما را نمیشناسند امروز در خانه هنرمندان بودم وسخنرانی بود ونمایشگاه نقاشی دادگر وآقای بل از اتریش قرار بر سخنرانی داشت ودکتر فیروز آبادی مترجم همزمان

وی ووا ویلا للا ویلا ولا از هنر مشتی ز یک خروار رفت

هق هق و هق حق حقی درجان ما عکس ایرج هم سر دیوار رفت

زنده باد زنده یاد ساعد فارسی رحیم آبادی دانا مردی از سلسله عشق شوریده سری بی سامان ساکن سرای سکوت که هر آنجه می نگاشت مشق دل بود و مدام در کار بود

دلیر دل مردی از گیلان که دوستم بود و داننده ی ندانستنیهای من
با او به راه رفتم و اندیشیدیم وخندیدیدیم بسیار که گاه عابران را مایه شگفتی بود امروز به یاد این نقاش شوریده راهی قزوین شدم به دیدار مادر منتظر و گریانی که هنوزاهنوز دل در گرو آمدن او دارد که در بگشاید

دنیای کودکی دنیای شگفت انگیزیه و من عاشق این دنیا به همین دلیل همیشه فکر می کنم همه چیز در کودکی شکل می گیرد جنانچه برای خودم همین بوده است من خواهر زاده عربعلی شروه هستم ما در روستای ناظم آباد زندگی می کردیم ودایی محترم در تهران ومن بسیار کم می دیدمشان اما الگوی من بود ومن باید هر صبح نرمش می کردم چون مادرم می گفت دایی عرب روزی یک ساعت نرمش می کند ومیل می چرخاند راست یا دروغش را نمی دانستم ولی باورم شده بود من در کودکی عاشق بالش بزرگ بودم و مادرم می گفت داییت اصلن بالش نمی گزارد ومن باورم می شد ومی خوابیدم وسالها طول کشید که بدانم شروه کیست بنابر این وقتی در بیست ویک سالگی به تهران آمدم دایی ام گفت هنر نان ندارد کشاورزی میکردی وخرید وفروش گوسفند درآمد بهتر است . با او تمرین طراحی کرده بودم البته در پنج سالگی که برای دومین بار پفک را در دست پسر خاله دیده بودم وبا تلویزیون رابطه نداشتم واز شیر حیات وحش ترسیدم هنگام که به پایین پریداز روی درخت در خیابان مختاری ومن روز بعد همراه پدرم برنده بلیط بخت ازمایی شدم بی آنکه بدانم چیست گرفتم وپدرم پولش را داد در حالی که اصلن نمیدانم جرا به تهران امده بودم چون پدرم برای گرفتن عقد نامه مادر امده بود ولی من ؟نمیدانم ومن برنده شدم ودر بازگشت در همدان ماندیم وبرف بود سه روز جاده ها بسته بود ومن در مسافرخانه بودم وخاطراتی دارم که بسیار کمکم میکند در واقع سه روز با همه حرف زدم ومردی محمد نام بی دلیل از من خوشش امد ونام فرزندش را رضا گذاشت ومن دیوانه وار رقم میزدم چون دایی کاغذ باطله عکاسی داده بود ومن رقم کردم همکلاسیهام میگفتند تو نقاشیت خوبه حتمن دکتر میشی همه اینها باعث شد من معلم بشوم ونه سال را با کودکان باشم در مهد های کودک ودنیایی خاطره از جمله همین گلنار یار محمدی که کلاس چهارم بود می ماند تا مادرش بیاید که بعدها در دانشگاه هنر در رشته مجسمه شاگردم شد ومن دوستش داشتم واو نیز که هنوز کاغذ بریده اش را دارم بعد از پانزده سال که گفته است دوستت دارم ومن هم .او در حال ترجمه میکند در مجله هنری تندیس وهنوز دوستش دارم چون پویاست.الغرض امشب با برادر زاده ام سارای شش ساله حرف زدم که در شهرستان قروه کلاس اول است وپدرش دندانپزشک.می گفت عمو دلم تنگ شده است نقاشی کشیده ام گفتم چیزی هم بلدی بنویسی؟گفت شعر وداستان گفتم داستان بگو واو اینگونه گفت ظبطش کردم بی دستکاری مینویسم عمو اسمش هست داستان موبایل خودش هم همینه یک روز یه موبایله هی زنگ میزنه ومامان بابا جواب میدن وبا موبایل حرف میزنن ولی وقتی می خواستن برن بیرون کفشا تو پاها شون نمی رفتن وگریه می کردن ومی گفتن شما همه ش با موبایل حرف میزنید وبا ما حرف نمی زنید رفتیم بالا راس بود اومدیم پایین ماس بود قصه ما دروغ بود.گوشیو بدم به بابام؟ومن بازهم متوحه شدم که کودکی عالمیست بی منتها وچون سارا عاشق عکاسیه تصمیم گرفتم یک وبلاگ براش درس کنم واسمشو بذارم سارا ودوستان

و به این روش مجموعه ای از ادبیات کودکانو جمع کنیم که به درد بخوره هرکسی هم بتونه نظر کودکان را بگذارد اعم از شعر وداستان وحتا نقاشی شاید بیشتر با این دنیا اشنا بشیم وبتونیم مثل خودشان شعر بگیم واز روزن آنها ببینیم وبکشیم.

نمایشگاه نقاشیهای احمد امین نظر از امروز در گالری اثر تا دو هفته دیگر میزبان علاقمندان نقاشی است احمد امین نظر جزو نقاشان خوب وتوانمد ایران است کارهای متفاوت او در طول این سالها وسابقه درخشانش در دوره دانشجویی گواه این مدعاست که او انسانی است که دیدن را تجربه کرده است ودرست دیدن از ویزگیهای اوست امین نظر را با نقاشیهای سیاه وسرشار از بیان اکسپرسیونیستیش میشناسم اما در سالهای اخیر او را ارامتر ورمانتیکتر دیده ام امین نظر مدتی در آلمان بود وتجربه اندوخت اما سعدی وحافظ دست به دست هم دادند واورا بازگرداندند او را چاپگری توانا وقابل میدانم کسی که مو را از ماست میکشد ودر هر نمایشی از خود شکلی نو ارائه داده است در دو نمایشگاه اخیرش در گالری اثر دیگرگونه نگاهی داد که زیباست امین نظر در این نمایش بر خلاف سلف خویش زندگی را شیرینتر میبیند وگویا حافظ در روحش حلول کرده واو را دعوت به پایمردی کرده است ودل خونین داشتن را مایه مسرت میداند پرداختن امین نظر به موضوعاتی که بسیار ابتدایی وگاه جرم از نگاه هنرمندان مانند شمع وگل وپروانه که ایکون های سرخوشی است تصویری متفاوت ارائه میشود که آدمی را سرخوش وشاد میکند وبی دلیل همه چیز زیبا میشود واین توان احمد است که انسجام میدهد وقوام میبخشد بدون آنکه به ابتذال بکشد .توان تکنیکی وبرخورد هنرمندانه در کار احمد موج میزند .کاری که سرشار است وتهی را معنا می بخشد امین نظر تکنیک را دیگرگون وبدون خود نمایی ارایه می دهد .اما آنچه کار امین نظر را دلنشین میکند استفاده به جا ودرست او از لکه هاست که کار را دارای هندسه ای پنهان میکند که توان تکفیر را میگیرد وبه ناچار پذیرفتنی است برای منتقدی که سلیقه اش بر نمی تابد نکته آخر ایکه امین نظر واقف است و میداند.

علی جدی عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی است انسانی که انسان بودن را می گرید و دروغ را تاب ندارد او اعتقاد دارد که آدم اشرف است و دستان دروغ باورهایش را دزدیده اند و برایش مالیخولیای انسان را رقم میزنند و او را وا میدارند که بگرید. در آثار جدی انسان بی شکل ومحتواست و هر بار به هزار گونه ظاهر میشود .دستهای ملتمس نگران وچشمان بسته و هیاکلی کج و معوج در فضایی نامتعارف کلیت اثار جدی را تشکیل میدهند . کارهای جدی گاه یاد آور هیرینیموس بوش است گاه بروگل و گاه رضا عباسی در هر شکلی او دارای دنیایی است که عام نیست و نمی تواند نقش کاناپه را بازی کند و محلی بری لم دادن نیست . جدی نقاش ارواح است و شبح نگاری میکند و رقم رنج می زند مشکل بزرگ کارهای جدی در بزرگ شدن آن است که بی دلیل اصرار در کار با وسیله ای می کند که در کارهای کوچک موثر است  و احاطه او را نمایان می کندبه گمانم جدی باید که کارکرد  ابزار در شرایط نابرابر را دقیق تر به کار بگیرد که مبادا تهمت بی مبالاتی بخورد چرا که جدی هنرمندی است با حساسیت های ویژه.

.اثار ارائه شده مقدمی دراین نمایشگاه همچنان تداوم کارهای پیشین است با اندک تفاوت اجرایی اما

نام نصرت الله مسلمیان راکما بیش اهل هنر شنیده اند ونا آشنا نیست مسلمیان نقاش دوران شور است وفضای سیاسی سالهای انقلاب در روند شکلگیری اندیشه اش تاثیری به سزا داشته است سالهای دوری وانزوا او را به نقاشی نزدیکتر کرد وخلوت ناخواسته مامنی شد شایسته مسلمیان در زمان جنگ نیز

خنجری خیس این گونه تلخ

کام

مثلثی به ضرب خمپاره ای پاره پاره می شود

شبچره شارعان

شنگرف شعر را و شعوررا

شبنم باران می کند

ومرگ

ناقوس به دست

به دیوار

در

دست می کشد

کشت آخر را

کاش کاش کاشکی

کام نمی داد درد

ودروغ دریوزه اعتدال نبود داوران را

من بی من من زیستن تمنا نمیشد درماندگان را ودست در دریچه ای نبود

نامش شرم

نانش خون

وخنجر خنزیز

خیشینه نمط تمنا را تدبیر

تکثیر سلاح سیرین سرود سرد نبود

ودرد داس سگال سگ در گلو نمی نهاد

مرگ مردانه می آمد

بی داس یا دستک